Syrië eist internationale controle over Israëlische atoomwapens Lees meer…
Israel waarschuwt Syrië over Hezbollah aanvallen Lees meer…
VS bezorgd over mogelijke levering Scud raketten aan Hezbollah door Syrië Lees meer…
Iran houdt oefeningen in Golf en Straat van Hormoes Lees meer…
Ex president Kirgizië krijgt asiel in Wit-Rusland Lees meer…
President Wit-Rusland: ik laat geen revoluties toe Lees meer…
Medwedew geeft leger opdracht Russen in Kirgizië te beschermen Lees meer…
Oekraïne verlengt verdrag Zwarte Zeevloot met 25 jaar Lees meer…
Oekraïne krijgt hoeft 40 miljard dollar minder te betalen voor aardgas Lees meer…
Rusland bezorgd over Patriotraketten in Polen Lees meer…
Ecuador dreigt buitenlandse olieconcerns met onteigening Lees meer…
China geeft Venezuela Yuan lening voor deelname aan aardolie exploitatie Lees meer…
Gasexporterende landen willen verhoging gasprijzen voor Europa Lees meer…
De situatie in het grensgebied van Israel, Libanon en Syrië blijft onverminderd gespannen en dat deze gespannen toestand verbonden is met de controverse rond Iran laat de recente eis van Syrië zien. Dat land eist internationale controle over de atoomwapens van Israel en verbindt daarmee de pogingen van de VS om het Iraanse nucleaire programma te stoppen met een al in regio aanwezige nucleaire macht namelijk Israel. Israel heeft het NPT verdrag niet ondertekent, Iran wel, en valt niet onder de controle van het internationaal atoomgenootschap. Naar schatting heeft het land de beschikking over 100 tot 200 kernwapens en heeft het de middelen om ze op eventuele doelen te krijgen, vliegtuigen, raketten en op onderzeeërs gestationeerde kruisraketten. Kortom Israel is in feite al een kernmacht, Iran wordt ervan verdacht het te willen worden. De eis van Syrië laat eveneens zien dat de verhoudingen tussen de betrokken partijen in deze regio steeds grimmiger worden en men zoals het er nu naar uit ziet op een gewapend conflict af stevent. Het is niet alleen de retoriek van die escalatie laat zien ook op de grond vinden er voorbereidingen plaats die aangeven dat men posities inneemt die wijzen op een oorlog in de nabije toekomst.
Israel heeft de inzet duidelijk verhoogd met de verklaring dat ook raketaanvallen van Hezbollah vanuit Libanon een aanleiding vormen voor een onmiddellijke vergelding tegen Syrië. Een dergelijke vergeldingsactie zou volgens Israel een totale aanval op de gehele infrastructuur van Syrië betekenen. Lees acties van Hezbollah zullen een totale oorlog tegen zowel Libanon als Syrië ten gevolge hebben, met andere woorden een grootschalige oorlog in de regio is dan het gevolg. De positie van de VS is in deze weinig benijdenswaardig het staat min of meer aan de zijlijn maar loopt een grote kans bij een dergelijk conflict betrokken te raken. Het initiatief ligt bij Israel en het ziet er naar uit dat er naar toegewerkt wordt om met het aanpakken van Libanon en Syrië het platform voor Iraanse vergeldingsacties in geval van een aanval op Iran weggenomen wordt. Op deze manier wordt vergelding tegen Israel door Iran in grote mate voorkomen, maar dat geldt natuurlijk niet voor de directe omgeving van de Golfregio, waar de posities van de VS dan natuurlijk direct onder vuur komen. De VS wordt dan in ieder geval bij een conflict betrokken en dat is het doel van Israel. Alles hangt af van de mate van controle die de VS nog over Israel heeft.
Iran laat ondertussen met de oefeningen die het land in de golf en in het bijzonder in de Straat van Hormoes houdt zien dat het deze vitale transport route kan blokkeren. Natuurlijk niet voor lange tijd, de Amerikaanse strijdkrachten in de regio kunnen de route in korte tijd weer vrij krijgen, maar dat betekent wel een oorlog met Iran. En dat is iets wat de VS op dit moment zeker niet opportuun acht gezien de opstelling van Rusland en China. Een escalatie van een gewapend conflict met Iran is bepaald niet denkbeeldig. Maar het lijkt er steeds meer op dat de opstelling van Iran en Israel de bepalende factoren in dit geopolitieke pokerspel gaan worden. De daarmee komen voor de drie grootmachten minder berekenbare en minder beïnvloedbare factoren in het spel. Kortom de kans op een gewapend conflict neemt toe.
Dit vormt voor Rusland de aanleiding om versneld de westflank en zuidflank als het ware dicht te timmeren, voordat het mogelijk tot een oorlog in de golfregio komt. In Kirgizië lijkt er tussen de VS en Rusland op dit moment een soort gelijkspel te zijn ontstaan. De VS basis Manas mag voorlopig tot de verkiezingen op 10 oktober open blijven, maar ondertussen neemt de Russische invloed in het CSTO lid toe. De invloed van de VS lijkt hiermee te zijn ingedamd en als waarschuwing aan de VS houdt de CSTO een commando stafoefening in het aangrenzende Tadzjikistan. De situatie in Kirgizië heeft ook uitstralingseffecten naar de Russische westflank toe, Wit-Rusland heeft namelijk de afgezette president Bakijev asiel verleend en dat wordt door Rusland bepaald niet gewaardeerd. De president van Wit-Rusland, Loekasjenko, heeft weliswaar verklaard dat hij geen revoluties zoals in Kirgizië zal toestaan maar dat zou wel eens precies datgene zijn wat hij kan verwachten als hij zich onafhankelijker van Rusland gaat opstellen. Er is Rusland namelijk alles aan gelegen de westflank dicht te houden en het land heeft daar haast bij. De eerste voorbode van het raketschild van de VS wordt in mei dit jaar al in Polen geplaatst, het gaat hierbij om de Patriotraketten die een eerste luchtafweerscherm moeten vormen. In de westelijke invloedssfeer heeft Rusland een belangrijk succes geboekt: het verblijf van de Zwarte Zeevloot op de Krim is met 25 jaar verlengt. De beloning voor de Oekraïne bestaat uit een korting van 40 miljard dollar op het Russische aardgas. Dus beloningen voor degene die meespeelt en regime change en revolutie voor wie dat niet doen, de handelswijze van de VS en Rusland verschillen in deze niets van elkaar.
Voor China zijn de opties beperkter en dat land zet in op het versterkt investeren in energiebronnen buiten China en dus ook in Latijns-Amerika. Iets van Rusland trouwens ook doet zij het om andere geopolitieke redenen bij hen gaat het om de inperking van de invloedssfeer van de VS. China heeft in Venezuela een oliecontract voor 900 miljoen dollar afgesloten voor de exploitatie van Junin-4 veld. Daarnaast heeft het Venezuela een lening verstrekt van 20 miljard dollar waarvan de helft in de Chinese Yuan wordt verrekend en dus niet meer in dollars!! In navolging van Venezuela stelt ook Ecuador zich assertiever tegenover de buitenlandse olieconcerns die in het land opereren. Het land dreigt met nationalisatie als de betrokken maatschappijen niet meer van de inkomsten aan Ecuador afstaan. En dit keer gaat het niet om Amerikaanse oliemaatschappijen maar om het Argentijns Spaanse Repsol-YPF, het Braziliaanse Petrobras en het Chinese Andes Petroleum. Ook de opkomende grootmacht Brazilië krijgt dus net als de VS te maken met de toenemende emancipatie van de kleinere grondstofrijke landen op dit continent. En dit zal in de toekomst alleen nog maar toenemen.